|
Historie |
|
Nadat we
wat diverse rassen hebben gehad, en van huis uit dol zijn op de Boxer,
zijn we op tentoonstellingen gaan kijken wat nou een ras wat ons
aansprak. Onze liefde ligt zeker bij de dogachtigen en daardoor kwamen
we ook uit bij de Bordeauxdog, echter een hond van 50 a 60 kilo vonden
we niet zo’n handzaam formaat, vooral ook niet bij onze toen heel kleine
kinderen. Vreemd genoeg hebben we op z’n show nooit een Shar-Pei gezien, waarschijnlijk omdat we daar ook niet naar zochten, omdat we niet eens van het bestaan van dit ras wisten. Nadat we deze “vreemde” hond in een encyclopedie hadden gezien, kwam punt twee. Hoe kom je aan zo’n hond en worden die ook in Nederland gefokt? Via de raad van Beheer kwamen we aan het telefoonnummer van de club en zo zijn we later aan onze Shar-Pei’s gekomen. Eerst één, maar al na twee maanden, een tweede. Een hond is een roedeldier en net als mensen, hebben ze graag gezelschap van een andere hond (of poes), vooral als ze het af en toe ook zonder de baasjes moeten stellen. Onze eerste gedachte bij het aanschaffen van de honden, was niet eens om te gaan fokken. Maar nadat ik de keuze had gemaakt, na het krijgen van ons eerste kindje om voorlopig thuis te zijn, leek het me wel een heerlijk idee, een nestje puppies in je eigen huis. Vanwege de honden zijn we toen eerst verhuisd van Zeist naar een huis met veel meer grond in de Betuwe, zodat de honden ook buiten lekker de ruimte hebben. Natuurlijk was en is het moeilijk of steeds afscheid te moeten nemen na acht weken en het blijft af kicken, nadat de frummels naar huis zijn. Maar tot nog toe hebben we steeds voor elk puppy een fijn gezin gevonden, bij mensen die we dan inmiddels al redelijk goed hebben leren kennen, via de telefoon, e-mailen en bezoekjes, sommige gezinnen komen echt om de week tot aan acht weken hun pupje bezoeken om ze te zien opgroeien (ondanks de soms grote afstand). Daardoor is het makkelijker afscheid nemen als je zeker weet dat ze het goed zullen hebben in hun nieuwe huis. Inmiddels fokken we al vanaf we in januari 1995 ons eerste nestje kregen, nu 15 jaar Shar-Pei’s en zijn we helemaal maf van dit heerlijke ras. Onze kennelnaam betekend zoveel als uitheems of exotisch, wat de Shar-Pei zeker is. Een kennelnaam moet je aanvragen als je wilt dat de door jou gefokte hondjes ook de naam van jouw ”kennel” mogen dragen op de stamboom. Kennel vind ik een groot woord en bij een kennel stel ik me zo voor allemaal hokjes binnen of buiten waar mensen honden in houden voor de fok en wat met liefde voor honden, weinig te maken heeft. Een Shar-Pei is totaal niet geschikt als kennelhond en je ziet dan ook dat de honden die in een kennel gehouden worden er nooit op z’n mooist uitzien, omdat ze niet stralen (lees; niet gelukkig zijn). Een Shar-Pei is een echte gezinshond die in het huis hoort te leven bij zijn familie en niet in een kennel weg moet kwijnen. Natuurlijk zijn er honden die vanaf de geboorte niet anders zijn gewend en die zullen er dan waarschijnlijk ook minder moeite mee hebben omdat ze niet beter weten. Bij ons is dat zeker niet het geval, onze honden leven gewoon in huis met ons en alleen, als wij niet thuis zijn en voor de nacht hebben ze een eigen kamer met en een uitgang naar de tuin. Ons doel is pups te fokken die gezond en mooi zijn, maar vooral ook een goed sociaal karakter hebben. |